Deel 5 van de avonturen van Henny en Piet Keijser in West Afrika

Zoals jullie zien heb ik toch weer een verslag gemaakt, want ik heb veel te vertellen over de beide grensovergangen. Ik ben geëindigd in St-Louis op weg naar het Parc National des Oiseaux du Djoudj. Door dit park zouden we rijden op weg naar een kleine grenspost,maar aangezien het een lange piste is en er campers zijn, die daar liever niet meer over willen rijden,gaan we nu met z'n allen in Ab z'n truck.

Ruim 2 uur hobbelen over zand- en wasbordwegen, maar....het was de moeite waard. Niet met een piroque, maar met een polyester motorbootje zijn we het deltagebied van de Senegal-rivier ingevaren. We zien er veel vogels w.o. diverse soorten eenden en reigers, ibissen, ooievaars, lepelaars, zeearenden en duizenden pelikanen. We varen dwars door zo'n kolonie heen,want wegvliegen gaat dan niet meer zo gemakkelijk, want ze hebben een aanloopje nodig. Een schitterend gezicht! Ook varen we langs de "kraamkamer", een verhoging, waar veel jonge pelikanen zitten te wachten tot ze gevoerd worden. Ze zijn nog donker van kleur met een zwarte snavel.
De volgende dag rijden we in konvooi naar de beruchte grensovergang bij Rosso (chaotisch en corrupt!) We hebben een gids mee, die daar alles gaat regelen,want we moeten daar ook nog de rivier over (= de grens) en dat kan problemen geven bij sommige campers met het op en afrijden van de pont. Eerst staan we op een smal dijkje te wachten en als er van de andere kant vrachtauto's langskomen, moet je je spiegels inklappen,zo smal is de weg. Dan mogen de 3 kleinste campers door naar het haventerrein en (door het water) de pont op en na 15 minuten varen staan wij aan de Mauritaanse kant. Nu wachten op de rest en de gids met al onze papieren. Omdat er zoveel te zien is probeer ik stiekem wat foto's te nemen van al die bedrijvigheid, want er liggen tientallen bootjes om de lokale bevolking over te varen en ook zie ik hoe 2 koeien in een bootje worden "gelegd" om overgevaren te worden. Eigenlijk is het streng verboden in dit soort landen om foto's te maken bij een grens, maar als de laagste camper de pont afrijdt, staan meerdere dat te fotograferen of te filmen. Dat valt helaas op en worden we op de schouder getikt dat het verboden is. Later komt de politie en vraagt om de video en de foto's te laten zien. Ik heb snel het kaartje verwisseld en andere rivierfoto's laten zien en dat is OK. De andere 2 moeten zelfs mee naar binnen om de opnames te laten zien, die ze ter plekke moeten wissen. Vanaf het dijkje tot de laatste formaliteiten heeft het 6 1/2 uur geduurd en waren we 33€ kwijt om Senegal te verlaten en nog eens 65€ om Mauritanië in te komen (incl. de pont en steekpenningen!) Wat een corrupte bende! Vanaf 16 uur 30 moeten we nog 200 km. afleggen tot de camping bij de hoofdstad Nouakchott en daar doe je zeker 2 1/2 uur over met diverse politiestops. Het vlakke landschap is veranderd in heuvels met weer die prachtige oranje zandduinen in de avondzon. Hier zien we ook zandschuivers bezig om het zand van en naast de weg te schuiven, anders blijft er geen weg over. En ook de dromedarissen zijn weer in het landschap verschenen en vlakbij de hoofdstad zien we ze in grote kudde's staan bij waterplaatsen.
Bij de laatste politiepost zien we opeens Achmed weer, onze gids van de heenreis. Hij staat de groep op te wachten om ons door die drukke stad te loodsen. Omdat wij de eersten zijn en we de anderen nog lang niet verwachten, willen wij zelf proberen om naar de camping te komen voordat het donker wordt. Dat was geen goede beslissing,want het werd al gauw donker en borden zijn er weinig of niet meer te zien en ze sturen je allemaal een andere kant op. Uiteindelijk komen wij als laatste aan, waar ze al ongerust begonnen te worden. Bij de camping was het licht ook uitgevallen, wat in deze landen dagelijks gebeurd en het lag ook nog buiten de stad aan zee en we dachten echt dat we verkeerd waren als de hele buurt pikdonker is. Afijn we zijn er toch gekomen na 1 1/2 uur rondrijden.
De volgende dag zijn we wel vlot de stad uit op weg naar de Marokkaanse grens.(420 km.) Daar zijn we na 7 politiecontroles om 15 uur 30. Mooi op tijd, dachten we, want de grens gaat hier om 18.00 dicht. Achmed gaat met al onze papieren een gebouwtje binnen en komt de eerste 2 uur niet meer tevoorschijn. Als Piet even poolshoogte gaat nemen blijkt hij gezellig te zitten kletsen en zijn de papieren al lang klaar. "Opschieten" maant Piet, maar Achmed zegt "we hebben tijd genoeg de grens van Marokko gaat pas om 19.00 uur dicht."
Eindelijk om 17.30 kunnen we de piste op door het niemandsland. Vier km. lang en vol bochten , kuilen en rotsen. Er wordt stapvoets gereden. Halverwege stopt Achmed, want hij heeft daar een vriendje opgetrommeld om geld te wisselen. Wij hadden nog genoeg geld van de heenreis en rijden door en dat was maar goed ook. Als we er bijna zijn, zien we voor ons rollen prikkeldraad over het pad en dat verderop de slagboom dicht is. De grens is al GESLOTEN! Piet gaat er lopend op af, want er staat ook nog een vrachtauto voor de slagboom , maar die mag er nog door. Piet vraagt dan of wij met 7 campers vannacht op het terrein mogen staan i.p.v. op die piste, waar waarschijnlijk ook nog landmijnen kunnen liggen. (al sinds 1979 is er een conflict tussen beide landen over de Westelijke Sahara, waardoor er geen samenwerking is om een betere weg aan te leggen.) Er wordt druk overlegd en we mogen door de slagboom en als we opschieten kunnen de formaliteiten ook nog worden afgehandeld. Dat zijn: auto inschrijven in groot boek en in het paspoort van de chauffeur, verderop kaart invullen met je gegevens en dan krijg je een stempel in je paspoort, ondertussen komt er iemand met een "hash-hond" die de camper van binnen en van buiten besnuffeld of we geen verdovende middelen meesmokkelen. Daarna rijden we met 3 campers een grote loods in, waar een verrijdbaar scan-apparaat staat en alle auto's scant op hasjh of mensen? We weten het niet, maar alles is gloednieuw, waarschijnlijk geschonken door de EU om zo illegale invoer tegen te gaan. Dan weer auto in een groot boek en krijg je een klein papiertje dat je door de scan bent geweest en goedgekeurd. Daarmee naar een ander kantoortje en die komen nog eens je camper inspecteren. Die proberen dan als ze bier zien wat mee te bietsen en zoals bij ons pikken ze een pak wijn mee uit de koelkast! Het is toch wat, maar ... deze keer zeggen we er niets van, want ze hebben keurig netjes alle campers afgehandeld. Wij waren om 19.30 klaar en de 2 laatsten om 20.15, want de laagste camper had weer veel moeite gehad met de piste en was op een rotsblok blijven steken. Met behulp van Ab is het gelukt om los te komen en daarom kwamen ze zo laat bij de slagboom, maar ook zij werden nog geholpen. Petje af! Omdat het ondertussen donker was geworden, zijn we die nacht bij de grens blijven slapen, want daar waren ook nog eettentjes en een winkeltje, waar we nog snel wat inkopen hebben gedaan, want alles begint nu op te raken. Deze laatste 2 dagen hebben we al 750 km afgelegd van de 2500 tot aan de boot naar Spanje. Dus we hebben nog heel wat kilometers voor de boeg. Het is gelukkig een stuk koeler geworden , rond de 23 gr., maar wel met een straffe wind, zodat je in een luwtje moet zitten, anders wordt je gezandstraald.